Hoi,
Ik ben Saskia. Ik ben 16 jaar en ik woon in Rhenen. Dit
theaterseizoen ga ik verschillende voorstellingen voor jullie
bekijken, daar schrijf ik dan recensies over. Ik doe dit omdat ik
het heel leuk vind om voorstellingen te bezoeken. Ik hou het meest
van vrolijke en kleurrijke producties, toch trekken zwaardere
stukken me ook aan omdat die vaak echt een boodschap mee geven. Ik
ga bijvoorbeeld vaak naar musicals, ook toneelstukken en
dansvoorstellingen vind ik leuk om te zien. Zelf speel ik toneel,
zing ik graag en doe ik aan klassiek ballet. Ik hoop dat jullie
veel aan mijn recensies zullen hebben!
(twitter: saskiaboss)
|
Kim-Lian van der
Meij e.a. - Legally Blonde
Gezien: 21 oktober in Schouwburg Arnhem
|
BLOND AAN DE TOP
De film 'Legally blonde' is vertaald naar een musical, na
Broadway en Engeland waren ook wij aan de beurt. Het verhaal gaat
over een dom blondje die haar grote liefde achterna gaat door op
Harvard rechten te gaan studeren. En daar ontdekt waar ze werkelijk
voor staat.
Onwaarschijnlijk snel is mama Kim-Lian haar kilo's kwijt geraakt
om in een nauwsluitend roze jurkje op het podium te stralen als
Elle Woods. Ze laat ook nu weer overtuigend zien dat ze over veel
talent beschikt. Op het podium danst, zingt en acteert ze
indrukwekkend. In vergelijking met de film is de musical vrolijker,
kleurrijker en energieker, dat zit hem vooral in de kracht waarmee
de liedjes worden gezongen. Ontzettend meeslepend waren ze, nog
wekenlang heb ik de voorstelling in mijn hoofd gehad. Wat ook heel
bijzonder is aan deze voorstelling is dat er echte honden in
zitten, een chiuaua, van Elle en een wat grotere hond van haar
vriendin Paulette. De honden doen als volleerde sterren
mee en elke keer dat ze op kwamen hoorde je het hele publiek
dan ook in koor "oh en aaah" zeggen.
De musical is van het 'roze en blonde soort' en dat vind ik er
nu juist zo leuk aan. Het laat zien dat je niet alleen naar de
buitenkant moet kijken en op basis daarvan over iemand
oordelen. Elle Woods is het levende bewijs ervan dat je
na hard werken je doel kan bereiken: ze slaagt voor haar
studie en wint een rechtszaak. Dat inspireerde me zeker en daardoor
bedacht ik dat ik ook maar eens goed mijn best voor school moet
doen! Al met al vond ik dit dus een zeer bijzondere
feelgood musical, een absolute aanrader! (vooral voor de meiden
onder ons!!!).
|
Peter Blok en
Loes Luca - Doek!
Gezien: 6 november in Schouwburg Arnhem
|
Doek!
Wauw! Wat kunnen Peter Blok en Loes Luca toch acteren, ze zijn
echt twee acteurs waar wij trots op moeten zijn. In de voorstelling
'Doek!' spelen de twee acteurs de sterren van de hemel. Ze laten
aan alle kanten hun kwaliteiten zien door verschillende rollen te
spelen. Beide spelen ze drie rollen waarbij weinig gebruik is
gemaakt van het verschil in uiterlijke kenmerken, ze moeten het dus
echt van hun spel hebben. De voorstelling gaat over Richard die
voor zijn toneelstuk een tegenspeler nodig heeft, na meerdere
actrices te hebben weggepest blijft er nog maar één over die hij
kan vragen voor het doek voor hem valt: Lies. Wanneer ze samen
werken halen ze veel herinneringen op uit hun studententijd en
kijken ze hoe hun leven er nu uit ziet.
Maria Goos heeft echt een top script voor de twee acteurs
geschreven. Het heeft niet alleen een goede inhoud maar er is ook
heel veel humor in verwerkt, wat het stuk luchtig maakt.
Aat Ceelen, de regisseur van 'Doek!' heeft naar mijn idee goed
gebruik gemaakt van de decor stukken en attributen. De bank is goed
gebruikt door de kussens er uit te halen zodat de acteurs er op
verschillende manieren over heen kunnen hangen en op kunnen zitten.
Ook heeft alcohol in deze voorstelling een belangrijke rol. Er
werd menig glas genuttigd, maar ook wordt er met drank gegooid.
Ik ben heel blij dat ik deze voorstelling gezien heb, echt weer
een goede Nederlandse productie. Hierdoor kreeg ik zelf ook weer
zin om weer toneel te gaan spelen en verschillende rollen te
gaan doen. Groot applaus voor Loes Luca, Peter Blok en Maria
Goos!
|
Ellen ten Damme
e.a. - Cirque stiletto
Gezien: 8 december in Schouwburg Arnhem
|
Op 8 december 2010 was het zover, Ellen ten Dame stond met haar
Cirque Stiletto op de planken in de schouwburg van Arnhem. Ik had
me er heel erg op verheugd, samen met een vriendin ging ik naar de
voorstelling. We hadden een groot spektakel verwacht. Na wat gedoe
met het vinden van onze plaatsen kon de voorstelling beginnen.
Ellen ten Dame, de leading lady, stond in een prachtige theatrale
jurk boven aan een trap en terwijl ze een circusachtig lied zong
liep ze langzaam naar beneden. Tijdens haar loopje werden er steeds
delen van haar jurk afgescheurd en uiteindelijk stond ze in een
sexy showpakje. Alle circusartiesten werden voorgesteld en toen
begon de eerste act. Het was een jonge man die trucjes deed in de
ringen en touwen. Op zich was het leuk en mooi om te zien maar na 5
minuten hadden we het ook wel gehad. Daarna kwam nog een
messenwerper en acrobaten. Beiden ook leuk en spannend om te zien
maar de trucs hadden wat mij betreft wel wat korter gemogen.
Het was steeds leuk als Ellen weer op het podium een lied zong die
bij de volgende act paste. Steeds in een nieuwe outfit, ze heeft er
wel 30 aangehad in de voorstelling! Ze heeft het echt goed gedaan,
ze kan prachtig zingen, is sterk in dans en ze is super lenig. Het
Lady Gaga stukje in de voorstelling vond ik het leukst: Ellen deed
een medley van haar bekende liedjes en iedereen mocht mee zingen.
Een half uur na de pauze, toen de voorstelling weer begonnen was
vielen we zowat in slaap. De trucs duurden stuk voor stuk te lang
en dat was jammer… Gelukkig kwam er nog een leuke clown, normaal
gesproken vind ik die altijd maar dom maar deze was echt grappig.
Hij had namelijk een klein speelgoed olifantje meegenomen, die zó
levensecht bewoog! Achteraf bleek er een klein hondje in te zitten,
super schattig. Al met al was het een leuke maar veel te
langdradige voorstelling, alleen een aanrader als je fan bent van
Ellen ten Dame en je aardig wat zitvlees hebt!
|
Jamai Loman e.a.
- Urinetown, zeikstad de musical
Gezien: 30 december in Schouwburg Arnhem
|
Op de tweede donderdag van de kerstvakantie ging ik samen met
vriendin Esther naar 'Urinetown'. We zijn echte musicalfans dus
waren we erg benieuwd naar de voorstelling. We hadden allebei al
een promo gezien van de musical op het jaarlijkse musicalgala. Mij
leek het niet zo'n toppertje omdat het me een erg grauwe
voorstelling leek, en ik ben meer van vrolijk 'gezeik'. Al vrij
snel werd duidelijk dat dit niet een gewone musical zou worden,
maar een parodie op de musical. Het decor was erg grauw zoals ik al
verwacht had, allemaal vieze bruine kleuren en dat was het wel. Ook
de kostuums waren in die trant. Om het even kort samen te vatten,
de voorstelling ging over een stad waar een groot water tekort was
en om zuinig met het water om te gaan moest er geld betaald worden
om te plassen. Wanneer er geen geld voor was, en je wild plaste,
werd je verbannen naar zeikstad. Bobbie Goud (Jamai Loman) en zijn
vrienden vonden dit belachelijk, zij kwamen in opstand. De
personages in deze voorstelling zijn erg leuk uitgewerkt. Zo
speelde Suzanne Zeegers kleine Eefje, een schattig maar wijs meisje
die net als de anderen niet genoeg geld had voor een wc-bezoekje.
Haar stemmetje was zo iel, toch zong ze zelfs met die stem, heel
knap. Alle personages waren een beetje 'over-the-top', heel erg
musicallerig dus. Verschillende scènes zijn overgenomen uit andere
musicals, zo werd de bekende balkonscène van 'Westside Story'
gebruikt en de vlaggenscène (een vlag in het midden en mensen die
er omheen lopen met dat ene lied, weet je wel?) uit 'Les
Miserables' gebruikt. Dat vond ik leuk bedacht. Bij een normale
musical hoort ook een happy end, bij deze niet. Het kwam er op neer
dat iedereen dood was omdat ze verbannen waren naar zeikstad (wat
de dood betekent) of ze gingen dood doordat ze overal vrij mochten
plassen en er geen water meer was. We vonden het een leuke
voorstelling maar toch houden we meer van de kleurrijke, happy end
musical!
|
Thom Hoffman
e.a. - Je Anne
Gezien: 26 januari in Schouwburg Arnhem
|
'Je Anne', was één van de meest aangrijpende voorstellingen die
ik ooit gezien heb. Vooral omdat je het hele stuk erg mee leeft met
de onderduikers en je echt gaat geloven dat ze niet worden gepakt,
ook al ken je het verhaal. Het menselijke in deze voorstelling kwam
sterk naar voren waardoor het een erg geloofwaardig verhaal werd.
Het spel was erg goed. De emoties van de personages goed naar voren
werden gebracht zonder dat het karikaturaal werd. De meeste
karakters hadden een duidelijke ontwikkeling, waaronder Anne. Ze
begon als meisje van dertien dat nog buiten wilde spelen en
eindigde als vrouw met een eigen mening. Er zat niet echt een
spanningsboog in het stuk, doordat vrolijke scènes werden
afgewisseld met droevige of spannende scènes. Er heerste wel een
soort van spanning in de zaal doordat iedereen wist dat ze gepakt
zouden worden, maar het moment steeds uitgesteld werd.
De muziek in 'Je Anne', was té mooi. De acteurs hadden zulke mooie
stemmen. En door de meerstemmigheid was het helemaal top.
Wat mij erg opviel was dat de zaal zo onder de indruk was. Het
applaus kwam namelijk erg laat waardoor ik eerder de indruk kreeg
dat ze het niet goed vonden, maar het applaus kwam later.
Ik ben erg blij dat ik deze musical, eigenlijk vind ik het meer
muziektheater, heb kunnen zien. Meestal ben ik meer van de vrolijke
producties en hou ik niet van dit zware. Ik was er zo door gegrepen
dat aan het einde van de voorstelling, de tranen over mijn wangen
rolden.